Gebrek aan ritme

– 1 juni 2017 – 

Het fijnste aan de zomervakantie is misschien wel dat je gewoon kunt doen en laten waar je zin in hebt. Je kunt je ritme de deur uitgooien, want na zes weken loopt alles toch weer zoals het was. Deze zomervakantie begint voor mij ook met zo’n gebrek aan ritme. Alleen dit keer krijg ik mijn ritme niet meer terug. Gisteravond realiseerde ik me dit opeens, het voelde om eerlijk te zijn niet erg bevrijdend. Eerder als een klap in mijn gezicht. Het ritme van school zorgde ervoor dat ik gezond at, veel bewoog en genoeg sliep. Zou dat me ook nog wel lukken zonder school, of ben ik straks dik, lui en chronisch moe? Ik hoef de komende weken alleen maar op mijn werk te verschijnen en mijn ingeroosterde uren te draaien, meer verplichtingen heb ik niet. Dagen of dagdelen waarop ik niet hoef te werken kan ik leven als een kluizenaar en alle donkere hoeken van Netflix verkennen, of zo sociaal zijn dat ik mijn gezicht thuis niet meer laat zien. Ik mag het helemaal zelf weten, niemand vertelt me wat ik wel of niet zou moeten doen of laten.

En dan heb ik het nog maar over de komende zes weken. Als ik namelijk slaag, is mijn hele jaar een groot vraagteken. Oké: ik heb heus wel plannen om uit te voeren en dromen die ik beetje bij beetje kan verwezenlijken. Maar over zes weken heb ik óók geen baantje meer en is mijn leven dus wel heel erg anders ten opzichte van mijn laatste jaren op de middelbare school. Ik zeg nu heel leuk dat ik met de dag leef, maar dat zeg ik alleen maar om te verbergen dat ik het doodeng vind om vooruit te kijken.

Er zitten twee kanten aan die nieuwe volle verantwoordelijkheid voor hoe ik mijn leven zin geef: ik kan mezelf er nog gelukkiger door maken, of het voor mezelf verpesten. En ik ben dus bang voor dat laatste. Alles is nu zo onzeker. Het biedt kansen om aan te grijpen en gaten om in te vallen tegelijkertijd. “Nous sommes nos choix” oftewel ‘Wij zijn onze keuzes’ volgens Jean-paul Satre en ik kon het op dit moment niet meer met hem eens zijn.

– Een paar dagen later – 

Mijn insteek van: ik leef met de dag, is veranderd in: ik doe waar ik zin in heb. Soms is dat tot 01:00 ‘s nachts opblijven om Riverdale te bingwatchen en soms is dat om tien uur al in bed liggen. Soms lig ik uren in de tuin niks te doen en soms mat ik mezelf af in de sportschool. Ik vraag mezelf: kan ik dit me permitteren? En eigenlijk is het antwoord bijna altijd ja. Ik heb tijd genoeg.

Ik verheug me nu ook heel erg op Pinkpop – lekker nóg meer uit mijn ritme worden gegooid. Alles wat ik daarna doe, valt dan immers wel mee met de extremen van een driedaags popfestival. Ik heb onwijs veel zin om al die geweldige, bekende en nog niet zo bekende, artiesten te zien en los te gaan op hun muziek met mijn vrienden. De rest eigenlijk bijzaak. Goed slapen, gezond eten, rust en me-time komt daarna wel weer – want ik voorspel dat ik daar na dit weekend óók zin in heb.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s