Niets is alles

– 9 juni 2017 – 

Laatst had ik een afspraak bij de bank. Slechts om mijn ID te laten zien, dacht ik. Uiteindelijk zat ik er anderhalf uur en ik werd er ontzettend chagrijnig van. Oké: dat ik nog moe was van Pinkpop en een computer die niet wilde meewerken speelden wel mee, maar wat mijn humeur écht slecht maakte, was het gesprek dat werd gevoerd gedurende die anderhalf uur. De afspraak was kennelijk niet om alleen maar mijn ID te laten zien,want ik moest nog allerlei gegevens controleren en mijn ‘persoonlijke situatie’ bekendmaken. Oftewel: dat ik nog niet ga studeren, maar een tussenjaar neem. En wat ik dan ga doen. Mijn antwoord op die vraag heb ik ondertussen redelijk gefinetuned en komt neer op het volgende: ‘Ik wil graag gaan reizen, maar weet nog niet waarheen, dus ik ga eerst veel werken, want ik moet toch nog sparen voor ik überhaupt weg kan.´

Daar wordt verschillend op gereageerd. Ik krijg fijne reacties: ‘Zonder geld kom je niet ver inderdaad, je vindt vast nog wel een bestemming!’ bijvoorbeeld, maar ik krijg ook veel twijfelende blikken en aarzelende ‘oh’s’ terug. Zoals je waarschijnlijk al verwacht had ging het gesprek bij de bank die negatieve kant op. Het is dat ik echt te moe was en zo snel mogelijk weer naar huis wilde, want anders was ik flink pissig geworden. Het lijkt wel alsof andere mensen zich zorgen maken over mijn vage tussenjaar plannen en bang zijn dat ik hele dagen ga Netflixen op bed. Dat zijn wel altijd de mensen die mij niet goed kennen, want de mensen die dichtbij me staan weten dat ik dat echt niet ga doen. Ikzelf heb er ook alle vertrouwen in dat ik heus nog wel een meer concrete invulling – als in een baantje en een reisbestemming – vind. Dat ik die twee dingen nu nog niet heb, is ook met een reden. Ik werk nog tot de week van mijn diploma-uitreiking als cassiere bij de supermarkt en een paar dagen daarna ga ik al een dikke week op vakantie. Het lijkt me ook wel lekker om even niets te hebben, al is het maar die week op Rhodos + de week erna. En dat ik daarna pas ga solliciteren. Ik heb mijn CV wel bijgewerkt en een aantal keer geprint, dus stel dat ik tegen mijn ‘droombaan’ aanloop de komende weken, kan ik altijd solliciteren als ik wil. Dat anderen zich meteen van het ene baantje in het andere gooien, betekent toch niet dat ik dat hoef te doen? De weken tot mijn ontslag werk ik voor mijn doen veel en kan ik het een tijdje uitzingen voor ik niet meer fatsoenlijk vakantie kan vieren.

Net als dat anderen al een paar jaar weten dat ze willen backpacken door Australië, of een paar maanden dat ze willen werken in Engeland, vrijwilligerswerk willen doen in Israël of Engels willen geven in een gastgezin in China, niet wil zeggen dat het gek is dat ik het nog niet weet wat ik wil? Ik zei een jaar geleden nog dat een tussenjaar niets voor mij was en reizen ook niet. Het belangrijkste is toch dat ik er nu wél enthousiast over ben? Wat maakt het dan uit dat ik nog niet weet waarheen? Zó veel zou dat toch niet eens uit moeten maken? For your information: ik heb heus wel ideeën hoor. Rondreizen door Europa en dan het Verenigd Koninkrijk, Oost-Europa en Scandinavië aandoen, bijvoorbeeld. Of mijn tante opzoeken op Zanzibar (zij is daar bezig met een project voor straatjongeren opzetten) en nog wat andere landen in Afrika. Een yogacursus, een kookcursus of vrijwilligerswerk doen op een paardenranch waar dan ook ter wereld – lijkt me ook allemaal geweldig.

Ik heb tot nu toe gewoonweg nog niet de behoefte gevoeld om verder te gaan dan een beetje dromen over wat me leuk lijkt. Misschien omdat ik eerst wil weten dat mijn tussenjaar écht begonnen is (en ik dus geslaagd ben) en misschien omdat ik het idee van ‘niks’ stiekem wel fijn vind. Als er nog niks is, is er immers nog van alles mogelijk. Wat ik wel weet, is dat ik niet ‘zomaar’ in mijn eentje weg wil en ik dus iets georganiseerds wil doen zodat ik mensen kan leren kennen. En eventueel daarna nog alleen op pad. Ook wil ik niet te veel geld kwijt zijn, want ik wil de komende maanden niet op een houtje hoeven te bijten. Mijn leven moet vóór ik wegga ook leuk zijn. Als ik daardoor geen drie maanden door Zuid-Oost Azië kan trekken – het zij zo. Maar op reis hoef ik ook niet in drie-sterren hotels te slapen of elke avond chic uit eten te gaan; hostels en goedkope restaurantjes vind ik prima. Inmiddels heb ik geleerd te functioneren wanneer ik minder luxe tot mijn beschikking heb dan thuis. Met zestien mensen op één kamer in Barcelona, slapen op een schommelde boot heen en terug naar Londen, uren in de bus naar België en Frankrijk, uren en uren lopen door een snikhete stad, hele dagen staan op Pinkpop… En ook weet ik dat ik geen moeite meer heb om nieuwe mensen te leren kennen maar kan ik ook goed alleen zijn.

Het komt dus wel goed. Hopelijk gaan ‘die andere mensen’ daar ook in geloven. En zo niet, zal ik ze dat komend jaar eens even keihard gaan bewijzen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s