Verloren liefdes

Mijn leven is behoorlijk veranderd sinds ik geslaagd ben en klaar ben met mijn middelbare schooltijd. Er is een wereld van verschil met deze vakantie en de meivakantie, waarin ik parttime blokte voor mijn eindexamens en voor de rest vooral chillde en af en toe vriendinnen zag. Nu doe ik dat laatste elke dag, na een paar weken werken en een week zonnen op Rhodos. Maar niet alleen het feit dat ik niet meer op school zit is anders; het lijkt wel alsof ik bijna alles wat ik tijdens mijn middelbare schoolperiode deed achter me heb gelaten. Ik werk niet meer bij de supermarkt; ik rijd niet meer paard; ik loop hoogstens één keer in de week hard; mijn fotocamera ligt al sinds de meivakantie te verstoffen in de kast… En ook kleine dingen, zoals dat ik de video’s van Casey Neistat nooit meer kijk, of amper nog zomaar naar buiten ga om even te wandelen, terwijl ik dat een paar maanden geleden bijna dagelijks deed.

davMijn middelbare school, de avond van de diploma-uitreiking

Ik voel me er af en toe best schuldig over. Ik vond die dingen eerst zó leuk (behalve werken dan) en nu doe ik het allemaal niet meer… Allemaal hebben ze echter wel een ‘waarom’ en ben ik ze absoluut niet gewoon vergeten. Paardrijden bijvoorbeeld: al mijn vriendinnen reden niet meer en het paard waar ik op reed, het paard van mijn beste vriendin, werd verkocht. Ik had dus  al een tijdje niemand ‘leuks’ meer om mee te rijden en op een gegeven moment ook geen uitdagend paard meer. Toen kwamen mijn examens eraan en dacht ik: ik stop er even tijdelijk mee. Zo kon ik ook mooi op zaterdag werken en had ik doordeweeks meer tijd om te leren, of iets anders te doen.

Het hardlopen kan ik heel kort over zijn: het gaat niet zo lekker de laatste tijd. Mijn conditie is poep en ik heb overal pijntjes… Dat haalt voor mij de lol er wel vanaf. En over mijn verstofde camera…. Nou kijk, die ligt in die kast zo’n beetje vanaf eind februari, toen ik mijn nieuwe mobiel kocht. Mijn oude telefoon maakte echt prutfoto’s  en om eerlijk te zijn doet mijn nieuwe niet onder voor mijn camera. En het is een stuk makkelijker om ze op de computer te zetten of te plaatsen op Instagram. Als ik er nog eens op uit ga, wil ik mijn camera wel weer meenemen – ik neem ‘m in ieder geval mee naar Drenthe volgende week.

8.satrun.jpgVan toen ik nog wel oprecht met plezier aan hardlopen deed

Ik heb niet alleen dingen achter me gelaten gelukkig, maar ook nieuwe dingen ‘ontdekt’ of ontwikkeld om mijn vrije uurtjes mee te vullen. In plaats van paardrijden en veelvuldig hardlopen ga ik nu naar de sportschool. Mijn doel is om minimaal twee keer per week te gaan en dat is misschien te weinig, maar dit kan ik tenminste zonder moeite halen. Ik kan het later altijd nog opschroeven.  Soms ga ik nog even hardlopen om een frisse neus te halen en ik doe ook nog steeds aan yoga, dus op zich vind ik het voor nu wel genoeg. Wat ik zoal doe in de sportschool? Eigenlijk is dat voor mij ook elke keer een verrassing, maar over het algemeen begin ik met een kwartiertje op verschillende cardio-apparaten (crosstrainer, hardloopband, roeiapparaat, traplopen, fietsen) om op te warmen en ga ik daarna aan de slag met krachttraining. Meestal doe ik een full-body workout en ga ik van mijn benen tot mijn schouders – of andersom. Ik laat al die ingewikkelde apparatuur links liggen en maak alleen gebruik van dumbells en van die gewichtsballen, een fitnessbal en balansbord. En af en toe doe ik een groepsles, als er toevallig een leuke is op het moment dat ik wil sporten.

IMG-20160110-WA0007Met mijn laatste verzorgpony; ik kon alleen maar grondwerk met haar doen en wandelen. 

Nu ik een kleine maand veganistisch eet ben ik nog meer met eten bezig dan voorheen. Ik kook vrij veel, maak uitgebreide ontbijtjes en lunches en lees blogs en kijk youtube-video’s voor inspiratie. Ik steek ook veel meer tijd in bloggen; komt omdat ik zo blij ben met mijn nieuwe blog! Ook lees ik steeds vaker (schreef ik op mijn oude blog nog een stukje over) omdat ik merk dat ik me door lezen echt kan ontspannen.  Ik lees nu ‘De lange dagen van Castellamare’, het boek dat ik had gekocht om mee te nemen naar Rhodos maar niet aan toegekomen was.

Ik ben dus wat liefdes verloren, maar heb er ook weer nieuwe voor teruggekregen, die ook vast nog meer zullen gaan groeien. En ik kan me zomaar voorstellen dat mijn wanderlust ook aangewakkerd wordt, als ik me ga verdiepen in mijn eerste reis… Maar daarover later meer.

(Oh en een kleine confessie: ik spendeer toch wel behoorlijk veel tijd op Netflix, aan Gilmore Girls kijken… maar hé, nu kan ik het tenminste.)

 

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s