Over eerder en nu

Zo’n drie weken zijn voorbij gegaan sinds mijn laatste ‘Tussenjaar Talk’ en ik me verplicht aan het vervelen ben sinds ik terug ben van Rhodos. God, I miss that place Maar daar wil ik het nu niet meer over hebben. Ik wil me vooral focussen op ‘nu’, want er is op dit moment vrij veel wat mij bezighoudt op ‘tussenjaar-gebied’: spannende dingen, leuke dingen, veranderingen maar ook zorgen en twijfels… En zoals ik belooft heb eerlijk te zijn, deel ik dat allemaal. Pak er een kop thee of koffie bij en ga er het liefst even voor zitten,  want ik denk niet dat ik mijn gedachten in een paar zinnen kan omschrijven.

dav

In mijn blogpost over mijn oude en nieuwe hobby’s beschreef ik eigenlijk zo goed als alles wat ik nu doe om mezelf te vermaken. Ik ben alleen het afspreken met vriendinnen, wat soms een ochtend sporten, een middag kletsen in de tuin of een avond uitgaan is, en het kijken van films vergeten. Ik, als groot drama film fan,  was een tijdje (rond mijn examenperiode) klaar met films, maar nu is die behoefte aan hersenloze series zoals Gossip Girls niet meer zo groot.  Nou ja: ik heb meer tijd om zowel een leuke serie (Gilmore Girls is nu mijn obsessie) als een paar keer in de week een goede (en soms ook niet; ik genoot laatst intens van ‘Its A Boy/Girl Thing) film te kijken. Mezelf meer onderdompelen in de cultuurwereld was ook één van mijn tussenjaar plannen, dus ik ben blij dat ik mijn liefde voor films weer hervonden heb.

dav

Verder met het nu. Een soort van dan. Ik ben alweer twee dagen thuis na een korte trip naar het Drentse Norg. De eerste dag weer thuis stond in het teken van mijn moeders verjaardag en de afscheidslunch – en strandwandeling met mijn vriendinnen, waarop ik extreem hongerig door het sporten alweer een Dutch Weed Burger at, mijn handstand oefende in het modderige zand en ‘s avonds onder het genot van een vegan taartje de film Moonlight zag met mijn ouders. De tweede is vandaag, die ik heb gedoopt tot een officiële luie zondag toen ik vanmorgen om 11:15 wakker werd en me alsnog niet uitgerust voelde. Om een of andere reden ben ik namelijk sinds ik naar Drenthe ben gegaan moe en ik wil niet zeggen chagrijnig, maar ik heb in ieder geval niet zo’n zin in gezelschap. Je begrijpt dat ik me gister dus flink moest oppeppen om uit bed te komen en te beginnen aan mijn mega-sociale zaterdag.  Eigenlijk heb ik in weinig echt zin, behalve Gilmore Girls kijken en bloggen, en ben ik blij dat ik morgen (nog)  geen plannen heb en dus weer lekker de introvert kan uithangen.

dav

Er zijn twee grote ‘dingen’ die me bezighouden omtrent mijn tussenjaar. Iets leuks en iets minder leuks. Ik begin met het leuke; daar kan ik iets korter over zijn.. Terwijl mijn vader en moeder binnen in het boshuisje Nederland – Engeland keken, zat ik buiten met mijn notitieboekje en telefoon. Ik hoopte eigenlijk dat ik tijdens deze mini-trip vol natuur inspiratie zou krijgen voor mijn blog: blogposts-ideeën, korte verhalen, gedichtjes… Maar dat kwam helaas niet. Ik dacht alleen maar na over mijn plannen voor mijn eerste reisje, dus ik besloot daar over te gaan brainstormen. Omdat ik er later nog (uitgebreid) op terugkom, wil ik nu niet teveel kwijt, maar kortgezegd heb ik mijn zinnen nu gezet op een week weg in oktober: een paar dagen Berlijn en vanuit daar nog een paar dagen Praag.

Dat brainstormen heeft me nog enthousiaster gemaakt – door het opschrijven worden plannen toch een stuk meer ‘echt’ – alleen houdt iets me nog wel tegen waardoor ik niet gelijk wil boeken. Dat iets is meteen het minder leuke ding, namelijk een baan. Ik vind het best eng om nu een week weg te boeken; straks word ik ergens niet aangenomen, simpelweg omdat ik die ene week net niet weg zou kunnen. Aan de andere kant; mijn vriendin was ergens aangenomen terwijl ze in oktober al vertrekt naar Australië. Maar alsnog, het voelt niet zo goed. Ik hoor je denken: ben je begonnen met solliciteren dan? Het antwoord daarop is nee, niet meer dan bij de lunchstore waar ik meteen heb gesolliciteerd toen ik terugkwam van Rhodos. Vorige week zondag sloot de vacature, maar ik heb sindsdien niets meer van ze gehoord. Gister ben ik dus maar langsgegaan (en scoorde ik een vegan taartje – twee vliegen in één klap) om te vragen of ze al begonnen waren met terug mailen. Het antwoord daarop was dat ik nog bij de acht ‘kandidaten’ zit waar ze er drie van willen uitnodigen op gesprek. Op zich positief en hopelijk heb ik mijn kansen vergroot doordat ik nog even langs ben geweest…

dav

Ik denk dat de toenemende druk om binnenkort een baantje te moeten gaan zoeken één, zo niet dé oorzaak is van die vermoeidheid van de afgelopen dagen. Ik weet heus wel dat ik niet voor eeuwig kan blijven niksnutten en ik al die vrije tijd op het moment dat mijn vriendinnen weer naar school gaan of gaan werken niet meer zo kan waarderen.  Ik ben alleen zo bang voor het hele baantjes-zoeken proces dat ik het zoveel mogelijk wil uitstellen en er zo min mogelijk aan wil denken. In dat opzicht leef ik dus ook heel erg in het ‘nu’. Ik ga natuurlijk wel bijles geven wanneer het nieuwe schooljaar start, maar daar kan ik bij lange na niet van leven én sparen. Hoogstens mijn avondjes uit van betalen.

Straks kan ik niets leuks vinden, moet ik mijn spaarrekening leegroven, verlang ik terug naar mijn uurtjes achter de kassa, kan ik niet weg in oktober… Ik weet dat ik niet zo angstig moet denken en vertrouwen moet hebben in de toekomst (Ik ben in ieder geval niet direct afgewezen bij mijn droom-bijbaantje!) en toch doe ik het. Het hoort er denk ik ook wel een beetje bij.

dav

Ik probeer dus half te accepteren dat ik me nu zo onzeker voel en mezelf half streng toe te spreken om alles wat positiever in te zien. De komende week houd ik dat verplichte vervelen dus nog lekker vol en wacht ik geduldig op antwoord op mijn sollicitatie,  en besluit ik bij deze dat ik ga beginnen met een baantje zoeken when I really feel like it. Ook al moet ik daarvoor heel veel vacatures negeren, geld van mijn spaarrekening halen en mijn eerste reis boeken vóór ik weet of ik dan wel weg kan. Ik ga dan gewoon. Punt uit. Als dat niet kan, word ik maar niet aangenomen.


Zo, met dat statement wil ik deze lange blogpost afsluiten. Mijn blog is eigenlijk bedoeld om andere te inspireren en te helpen, maar ik wil nu aan jou vragen: als jij wel eens in zo’n soortgelijke situatie hebt gezeten, als in een baantje zoeken in de horeca / met iets meer inhoud dan kassière zijn, hoe heb jij het gedaan? En heb je dan misschien tips voor mij? 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s