Augustus’ Muziek

 

Augustus is een gekke maand geweest. Op muziekgebied natuurlijk, want daar gaat deze rubriek immers over. Ik had zowel aan het begin als aan het eind van de maand een obsessie en als ik daar niet naar luisterde, had ik mijn Augustus Afspeellijst aan die vol zit met nieuwe (en een paar oude) nummers van heel veel verschillende artiesten. Maar dan ook echt veel. Er zitten ook liedjes bij die ik eerst niets vond, maar om een of andere reden niet heb verwijderd en nu gek genoeg wél kan waarderen. Ik zal je vertellen welke liedjes dat waren, welke artiesten samen in mijn playlist gepropt zaten en waar ik zo geobsedeerd door was deze maand.

“…en ik kan er met mijn hoofd gewoon niet bij waarom ik ooit een hekel had aan de Artic Monkeys, want hoe dit lied in elkaar zit is echt perfectie en het vráágt gewoon om maximaal volume, als je het luistert.” Het bleef echter niet bij dit ene lied. Het album AM heb ik deze maand helemaal grijsgedraaid, later voegde ik daar Suck It And See aan toe en aan het eind waagde ik me ook aan de rest van hun repertoire. Ik stond bij mijn vrienden altijd bekend als singer-songwriter / indiemuziek- meisje, maar dat imago heb ik de afgelopen tijd een beetje van me afgeschud. Ik houd nog steeds van die muziekstijlen, maar tegenwoordig gaat mijn voorkeur vooral uit naar muziek van bands met iets meer pit – zoals Artic Monkeys dus.

Grappig is wel dat het eerste nummer uit mijn afspeellijst totaal niet aansluit bij mijn vorige uitspraak. Maar ik hoorde One Step Ahead – Aretha Franklin in de film Moonlight en vond het gewoon een heel mooi nummer. Ik beluisterde ook het hele album van Paul Sinha, maar vond uiteindelijk Nu Gaan als enige leuk genoeg om vaker te kunnen horen. Op een middag had ik opeens heel veel zin om de film Me Before You nog eens te kijken en ik dacht dat ‘ie op Netflix stond, maar helaas was dat niet zo. Ik nam genoegen met het nummer Not Today – Imagine Dragons uit de film. Toen ik vorig jaar met mijn moeder in Londen was hebben we een musical over het leven van Carol King gezien, en sindsdien heb ik een zwak voor haar muziek. Haar lied Where You Lead is de intro van Gilmore Girls, dus elke keer als ik dat lied hoor moet ik zowel aan Londen als aan Lorelai & Rory denken. Ook het nummer Sweet Seasons staat in mijn afspeellijst, wat ik verrassend leuk vond en nog nooit gehoord had.

Uit Lana Del Rey en Kodaline op shuffle heb ik Brooklyn Baby en Raging herontdekt. Een ander nummer dat ik herontdekte was Blossom – Milky Change die ik hoorde toen ik in de paskamer stond. De rest van mijn afspeellijst is allemaal nieuwe muziek. Op vrijdag gooi ik altijd nummers uit de New Music Playlist van Spotify in mijn afspeellijst van artiesten die ik ken en die luister ik gedurende dag, waarna ik bepaal of ze mogen blijven of niet. Younger Now – Miley Cyrus en Look What You Made Me Do – Taylor Swift kwamen allebei niet door de selectie heen, maar ik vergat ze steeds te verwijderen. En uiteindelijk kwam het dus zover dat ik ze begon te waarderen. Hetzelfde had ik eerder ook met Malibu van Miley Cyrus. Het nummer van Taylor Swift vond ik eerst veel te heftig; ik luisterde vroeger úrenlang naar Love Story en You Belong With Me, de muziek daartussen heb ik nooit echt goed beluisterd. Ik denk dat het niet op Spotify stond. Stond ja, want inmiddels is Taylor Swift ook gezwicht – of haar management  doordat de muziekwereld zich daar nu afspeelt. Bij deze ga ik haar albums snel een keer luisteren, vóór ze misschien weer verdwijnen…

Over de volgende nummers heb ik niet zo veel te zeggen, behalve dat ze mijn New Music Friday keuring succesvol hebben doorlopen. Ik heb het over Da Ya Think I’m Sexy – DNCE & Rod Stewart, Wait – JP Cooper, Nothing To Find – The War On Drugs, Written In The Scars – The Script, Pizza – Martin Garrix, Almost Famous – Noah Cyrus, Something Right – Andreas Moe, Simple Song – Passenger, Champagne Supernova – OneRepublic en als laatste weer een als van-oudse power ballad van Demi Lovato, namelijk Tell Me You Love Me. De nieuwe albums van The War On Drugs en Queens Of The Stone Age heb ik wel een kans gegeven omdat beide bands me positief opvielen binnen de Absolute Alternative Playlist van Spotify (een aanrader trouwens!) maar ik vond het bij beide na één keer luisteren wel genoeg.

Dan ben ik toe aan mijn obsessie van het einde van de maand, eentje van de categorie no shame in my game. De laatste week van augustus heb ik namelijk een paar uur gespendeerd met het opnieuw kijken van de High School Musical films met vriendinnen, na de (helaas neppe) trailer van het vierde deel. Nu ik ze allemaal weer gezien heb, heb ik de liedjes constant in mijn hoofd. Al komt dat waarschijnlijk ook doordat ik elk vrij moment een afspeellijst van alle muziek uit de film aan heb staan. Heer-lijk. De eerste film is inmiddels elf jaar oud. Elf jaar! Dat betekent dat ik ‘m voor het eerst keek toen ik zeven was. Het is dus echt jeugdsentiment voor mij, volgens mij voor ongeveer elk meisje van mijn leeftijd, en bij elk liedje krijg ik kippenvel. Ik kan ze allemaal meezingen (wat ik dus ook maar al te graag doe, vooral onder de douche haha) en scenes uit de tweede film bijna meepraten, want die had ik als enige op DVD.


De hele maand augustus heb ik geen festival of concert gehad, een unicum als je de afgelopen maanden bekijkt. Ik heb het wel gemist! Gelukkig ga ik 8 & 9 september naar Appelpop, een gratis festival, en in ieder geval in december naar Kodaline. En wie weet waar ik in de tussentijd beland? Ik zie wel wat in spontaan kaartjes kopen voor concerten, nu ik veel vrijer ben in wat ik doe dan in mijn examenjaar. We zullen zien! 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s