Italiaan, parte due.

Jess staat ook op en werpt een blik op de kerkklok. Half 4… zo lang hebben ze toch niet gelopen? Of duurde die zoen echt zo lang? Ze denkt eraan terug. Zoiets heeft ze nog nooit meegemaakt tijdens een avond uit. Normaal voelt ze er helemaal niets bij en vindt ze het eerder een hinderlijke onderbreking van een leuk gesprek. En meestal heeft ze op zo’n avond al te veel gedronken om er met haar hoofd nog bij te zijn. Dit keer was het zo anders. Ze kan zich alles nog voor zich halen; wat hij deed, wat zij deed, en vooral wat ze erbij voelde. Kriebels en tintelingen, over haar hele lijf. Ze loopt naar de plek waar haar fietst staat en beseft dat ze op deze avond zich voor het eerst sinds tijden een gevoel van verliefdheid voelde. De laatste keer dat ze een jongen écht leuk vond was in de onderbouw, toen kon ze aan niemand anders dan Jasper kon denken, met zijn blonde krulletjes en lange lijf. Een beetje in de war steekt ze haar sleutel in het slot en fietst ze in alle vroegte naar huis.

‘Nou Jess, vertel ons: hoe was het donderdag?’ Robert valt haar meteen aan als Jess zich bij haar vrienden aan een sta-tafel voegt. Maar hoe goed ze zich ook voelt over de loop van haar avond alleen uit, ze heeft geen zin om het tegen iedereen te vertellen. Ze zou moeten toegeven dat hij haar niet gebeld heeft, en het precies weer gelopen is zoals met elke jongen die ze ontmoet in de kroeg. Zelf heeft ze besloten om het erbij te laten zitten, maar haar vrienden zouden erop aandringen dat ze er werk van zou maken – misschien kent één van hen Milo’s Nederlandse vrienden wel. ‘Oh ja, dat was niks aan, dus ik ben na één drankje weer naar huis gegaan.’ liegt ze dus maar. ‘Ik zei het je toch, zie je wel dat je ons nodig hebt!’ en Robert geeft haar een stomp tegen haar schouder. ‘Jammer Jess, maar we zijn blij dat je ons weer kan waarderen. Wie wil er een biertje?’ sluit Emma het onderwerp af. Vanavond draaien ze goede muziek en het is gezellig, maar toch kan Jess er niet echt van genieten. Veel vroeger dan normaal neemt ze dus afscheid van haar vrienden, met als excuus dat ze moe is en beloofd heeft het zondagochtend-ontbijt te verzorgen. Haar vrienden kijken haar een tikkeltje verbaasd aan, maar voor ze haar op andere gedachten kunnen brengen stapt ze naar buiten.

Frisse lucht, eindelijk. En ook regen, die met bakken uit de lucht valt. ‘Ik zou even blijven wachten als ik jou was, over tien minuten is het weer droog’ zegt de jongen die naast haar staat te roken, en hij laat haar zijn telefoonscherm met Buienradar zien. ‘Oh, dankje’ mompelt Jess zachtjes, want ze was eigenlijk van plan om het noodweer te trotseren en gewoon naar huis te gaan. De jongen kijkt op van zijn telefoon om haar een blik toe te werpen en zegt dan ‘Hé, ik ken jou. Jij ging er laatst van door met mijn vriend Milo!’ Help, denkt Jess, praten over Milo is wel het laatste waar ik nu zin in heb. ‘Ik liet hem de stad zien, als je dat bedoelt’ antwoordt ze, een tikkeltje geïrriteerder dan ze bedoelde. ‘Pijnlijk onderwerp, of niet?´ lacht de jongen en hij gooit zijn sigaret op de grond. Om één of andere reden besluit Jess maar eerlijk te zijn, misschien brengt het haar antwoorden. ‘Tja, het was weer eens een typisch gevalletje van ‘we appen’ en vervolgens radiostilte, dat riedeltje kennen ze in Italië kennelijk ook.’ ‘Maar het raakt je, ik zie het.’ Hoe dronken hij misschien ook is, hij prikt zo door haar heen. ‘Ik dacht dat het dit keer anders was…’ haar toon is nu niet meer geërgerd, eerder aarzelend. ‘Je had hem toch een berichtje kunnen sturen, of heb je zijn nummer soms niet?’ Jess schudt nee. ‘Dat verandert de zaak. Milo mag dan wel Italiaan zijn, maar macho is hij absoluut niet. Dit soort dingen kun je niet aan hem overlaten.” Hij klinkt opeens heel vastberaden. ‘Weet je wat, zal ik eens een goed woordje voor je doen? Hij is nog tot dinsdag in Nederland.’ Inmiddels is het gestopt met regenen en wil Jess niets liever dan naar huis. ‘Je doet maar’ zegt ze nog en voor hij daar op in kan gaan, loopt ze weg.

Op maandagmiddag loopt Jess door het centrum, hopeloos op zoek naar een goed passende spijkerbroek. Hier heb ik ook met Milo gelopen… Nee, niet aan denken beveelt ze zichzelf en ze loopt gauw door. Dan trilt haar mobiel in haar zak. Een smsje. Niemand stuurt haar meer smsjes, dus ze is nieuwsgierig van wie het is. Het nummer is onbekend, maar als ze de Engelse woorden ziet staan weet ze al wie de afzender is. Zijn vriend heeft zich kennelijk wel aan zijn woord gehouden. Het is een lang bericht met als afsluitende vraag of ze elkaar nog even kunnen zien vóór hij weer naar Italië vertrekt. Met het idee ‘nu of nooit’ stuurt ze hem terug dat ze nu toevallig in het centrum is en ze wel koffie kunnen drinken bij haar favoriete zaakje, als hij tenminste nog weet waar dat zit. Of course I didn’t forget, see you there. krijgt ze terug. Stiekem maakt haar hart een sprongetje, en ze kan een glimlach niet onderdrukken. Ze laat het spijkerbroeken passen voor wat het is en gaat de juiste zijstraat in.

Hij zit er al. ‘Hi Jess, thanks you could meet me. I really wanted to talk to you.’ Dan kon je ook bellen, dacht Jess, maar ze slikt het in. ‘Geen probleem, ik wilde jou ook graag zien’ antwoordt ze terwijl ze tegenover hem plaatsneemt. ‘Ik heb al besteld, twee cappuccino’s en twee stukken citroentaart. Dat zijn je favorieten hier, toch?’ Weer kan ze een glimlach niet onderdrukken. ‘Klopt, dat je dat nog weet…’ Maar ze heeft niet zo’n zin in small-talk en komt meteen ter zake: ‘Waar wilde je het met me over hebben?’ Hij slikt en schraapt zijn keel, waardoor ze direct spijt heeft van haar vraag. De kans op een leuk gesprek is nu wel verkeken. Nou, ik wilde je uitleggen waarom ik donderdagavond zo plots weg ging.’ ‘We hebben anders heel wat uren met elkaar doorgebracht hoor’ probeert Jess het goed te praten, bang voor wat er komen gaat. ‘Het was niet netjes van mij om er zo vandoor te gaan, dus ik wil dat je weet wat er in mij omging, die avond.’ Milo stopt even met praten als hun koffie en taart wordt neergezet, en gaat dan verder. ‘See, ik zat niet zomaar alleen aan de bar. Net voor jij binnenkwam had ik een kleine ruzie met mijn Nederlandse vrienden. Ze vonden dat ik niet gezellig was en wilden me opvrolijken – oftewel: volgooien met drank. Daar had ik geen trek in en liep van ze weg.’ Hij stopt even met praten en nipt aan zijn cappuccino. Jess denkt dat dit zijn hele verhaal is en wilt antwoorden, maar hij gaat door.

‘Het ding is: ik was down omdat het net uit was gegaan met mijn vriendin. Door mijn schuld. Ik ben tijdens een avondje uit vreemdgegaan; ik was stomweg te dronken om mijn hoofd af te wenden toen een meisje mij plotseling zoende.’ Weer pauzeert hij even, nu voor een hapje taart. ‘Ik had dus eigenlijk helemaal geen zin om uit te gaan, en al helemaal niet om dronken te worden. Ik wilde hier eigenlijk eerst helemaal niet zijn, maar ik had mijn vliegticket al geboekt en mijn vrienden hadden zich al op mijn komst verheugd.’ ‘Jeetje, als ik dit had geweten had ik je echt met rust gelaten en nooit mee naar buiten genomen, het spijt me echt’ stamelt Jess uit, een beetje van haar stuk gebracht. Eindelijk heeft ze een jongen gezoend die ze echt leuk vond, heeft hij een gebroken hart. ‘Hé, jij kon er niets aan doen. Ik was juist heel blij met de afleiding die jij me gaf´antwoordt Milo terwijl hij haar hand pakt en er een klein kneepje in geeft. ‘Alleen nadat wij hadden gezoend, realiseerde ik me waar ik mee bezig was en voelde het weer alsof ik haar bedroog, snap je?’ Hij kijkt haar twijfelend aan. Jess knikt; ze begrijpt hem wel. Tegelijkertijd krijgt ze spijt dat ze op zijn voorstel om elkaar te zien is ingegaan.

Het was veel gemakkelijker geweest als hij niets meer van zich had laten horen, nooit meer, zoals al die anderen jongens. En bij Milo zou ze niet eens bang hoeven te zijn dat ze hem nog een keer zou tegenkomen, dansend met een ander meisje. Ze vindt hem echt leuk, ze voelt het elke keer als ze hem aankijkt. ‘Ik ben blij dat ik je nog heb kunnen spreken Jess,’ klinkt Milo enigszins opgetogen en hoopvol, ‘Ik hoop ook echt dat we contact kunnen houden als ik weer terug ben in Italië. Misschien kunnen we zelfs afspreken als ik de volgende keer weer in Nederland ben? Ik heb over een twee maanden opnieuw vakantie, ik zou mijn vrienden kunnen vragen…’ Maar voor Milo zijn zin af kan maken, schuift Jess haar stoel naar achter en laat Milo zonder nog één keer om te kijken achter…

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s