Al die ballen in de lucht

Donderdag 3 november 2017, 20:30 uur.

Ik ben bezig met mijn eerste Berlijn-blogpost, maar het wil maar niet lukken. Zowel letterlijk, als in: WordPress werkt niet echt mee, maar ook qua tijd en energie. Ik probeer het nu nog een keer, dus terwijl ik wacht tot mijn foto’s eindelijk geladen zijn, wil ik de radiostilte van de afgelopen tijd even uitleggen.

dav

De eerste alinea van mijn laatste Tussenjaar Talk is nog steeds erg accurate. Alleen die schreef ik met de intentie en hoop dat ik het na Berlijn weer zou kunnen oppakken. Dat lukt tot nu toe niet echt, maar dat komt vooral omdat ik niet inzag dat mijn leven niet meer zo is als een aantal weken geleden. Ik wil altijd alle ballen in de lucht houden, alleen kan dat niet als ik er af en toe een paar laat vallen wanneer er nieuwe bij komen. Het is logisch dat ik minder tijd overhoud voor typische me-time dingen zoals yoga en Gilmore Girls kijken, als ik meer tijd met vriendinnen spendeer. En het is logisch dat ik weinig energie heb om een simpele blogpost te schrijven zoals Oktober’s muziek na een dag rijles, werken en bijles geven. Ik moet keuzes maken en prioriteiten stellen – al zijn die prioriteiten meer wat ik met de tijd doe die ik niet besteed aan mijn verplichtingen of vrienden. Ik baal wel oprecht dat het me niet lukt om van mijn blog een grotere prioriteit te maken, want ik mis het schrijven wel. Ik heb altijd zo veel te delen, maar mijn familie, vrienden, baas en rijleraar worden daar volgens mij niet altijd even blij van. En dan houd ik me meestal nog in. Op mijn blog kan ik alles kwijt wat ik kwijt wil en als iemand het niet boeit, leest hij of zij het gewoon niet.

Ik was even bang dat jullie lezers zouden denken dat me misschien iets was overkomen in Berlijn. Of het me zo slecht was bevallen dat ik er niet over wilde schrijven. Vorig jaar rond deze tijd had ik best wel een mindere periode en daarin schreef ik ook amper voor mijn blog, en wat ik schreef was niet echt opfleurend. Maar dat is nu totaal niet het geval; Berlijn was geweldig en ik voel me meer dan een week later (het is nu donderdag en ik kwam woensdag terug) nog steeds lichtelijk hyper. Ik kan ook nog niet bevatten dat het al voorbij is. Maandag gaf ik weer bijles, gister moest ik voor het eerst weer werken en vanochtend had ik pas weer rijles, dus de dagen na Berlijn heb ook genoeg leuke dingen kunnen doen om de pijn van het thuiskomen (met een lege bankrekening, kuch…) te verzachten. Ik ging met mijn beste vriendin een dagje naar de spa, bezocht een vriend die nu in Den Haag studeert… En na een paar dagen vol verplichtingen heb ik dit weekend ook leuke dingen voor de boeg.

sdr

Ik kan hier dus heel eerlijk over zijn: geen dip of somberheid, ik vind mijn leven nu heel erg leuk en voel me goed. Er is alleen iets bijgekomen, of eigenlijk iemand – en dat is eigenlijk de redenen waarom ik steeds meer ballen laat vallen.  Ik wist niet zo goed hoe ik dit hier wilde delen, óf ik het hier überhaupt wel wilde delen, maar met mijn ‘zo eerlijk mogelijk anders hoeft het niet’ instelling voegt het niet om dit te verzwijgen. En hé: ik kan er vast anderen mee “helpen” door over mijn ervaringen te schrijven.

Inmiddels is die ‘verandering’ best een lang verhaal geworden, maar gelukkig heb ik er een tijdje geleden al een stukje over geschreven, dus die zet ik hieronder even neer. De titel van het document is ‘Dit was niet het plan’, voor de nieuwsgierigen.

dav

zondag 8 oktober 2017, 20:00 uur

‘Het overkomt je gewoon.’ Ik heb die uitspraak vaak gehoord, nooit gedacht dat ik kon zeggen: inderdaad, het komt onverwacht en ongepland. Het was namelijk zó niet mijn plan of doel om in mijn tussenjaar iemand te ontmoeten.  Maar eigenlijk komt het ook niet helemaal uit de lucht vallen. Nu ik precies doe wat ik leuk vind en geen stress ervaar door school, voelt het alsof ik meer tijd en ruimte heb. En kennelijk was dat ook tijd en ruimte om iemand te ontmoeten.

Ik zou alleen willen dat ik er niet zo’n hopeloos geval van zou worden. Geen eetlust, nergens anders aan denken, zenuwachtig, moeite doen om er niet constant over te praten. Over hem te praten. Ik leek alles zo op orde te hebben, maar nu is alles weer helemaal in de war geraakt. Ben ik in de war. Over anderhalve week ga ik voor vier dagen naar Berlijn in mijn eentje, met misschien een paar dagen Praag erachteraan. Een maand geleden heb ik het geboekt – wist ik veel dat ik nu best nog even hier zou willen blijven? Of in ieder geval later wil gaan? Mijn pret is ook deels verpest door mijn inspiratieloze houding tegenover eten, want ‘lekker vegan eten’ is toch wel de hoofdreden dat ik naar Berlijn ga… Ik wil uit mijn vegan dip komen, maar dat gaat op deze manier niet echt lukken. Ik hoop dat ik de komende anderhalve week mijn zowel mijn eetlust als wanderlust weer een beetje terugvind. Misschien helpt het als ik met mijn Berlijn-hotspot lijstje aan de slag ga?

Het is lastig om nu te bloggen over mijn tussenjaar, omdat ik niet kan schrijven wat ik zou willen vertellen. Ik zou willen zeggen dat ik niet kan wachten om weg te gaan en nieuwe mensen te ontmoeten, me te buiten te gaan aan het vegan eten en alles en iedereen hier voor even achter me te laten. Maar nu ik dit schrijf, bedenk ik dat het evengoed zo kan lopen. Ik was sowieso niet van plan om iemand om mijn leven mee te delen in Berlijn te vinden, dus mensen ontmoeten is slechts op vriendschappelijke basis. En nog steeds heb ik wel zin om in vegan restaurantjes en tentjes te eten; genieten van heerlijkheden waar ik zelf 0,0 moeite voor heb hoeven doen. Ten slotte kan het niet eens zo verkeerd zijn om even weg te zijn, omdat ik dan wel kan nadenken wat ik ‘hiermee’ moet en hoe ik verder wil met mijn tussenjaar. Ga ik sparen voor een nieuwe reis? Of ga ik luxe leven en slechts nog op zomervakantie? In mijn vorige Tussenjaar Talk schreef ik dit ook en toen verkeerde ik ook al in deze ‘status’. En ja ik omschrijf het expres zo vaag, want ik wil niet zeggen dat ik verliefd ben. Die conclusie trekken, kan mijn controlfreak-brein gewoon niet aan. Ik ken hem nog maar twee weken. Ik laat mijn controlfreak-brein dit hele gedoe niet plannen – dat loopt vast slecht af – maar ik heb wel tijd nodig om mijn gevoelens te accepteren en te erachter te komen wat ik wil.

Zo, dit lucht op. Ik weet nog niet of ik het online ga zetten, omdat ik het ook wel erg persoonlijk vind. Ik heb er ook nooit over nagedacht of ik dit soort dingen zou delen, omdat ik dus helemaal niet verwacht had dat het nodig zou zijn…”

Dat dus. En dan ga ik nu heel snel een nieuwe blogpost schrijven die deze overschaduwd. Misschien is dit wel het begin van mijn nieuwe blogmotivatie? 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s