Over de sportschool en over mijn zelfbeeld

Soms wil ik hier wel eens iets plaatsen dat niet zo zeer met mijn tussenjaar te maken heeft. Op mijn vorige blog schreef ik over van alles en nog wat en hoe blij ik ook met Hopeless Wanderer ben, gewoonweg mijn gedachten onder woorden brengen mis ik af en toe wel. Het plan voor vanmiddag wás om te schrijven over citytrippen in je eentje, maar ik deed alles iets té rustig aan waardoor ik nu nog maar een uurtje over heb voor ik bijles moet geven. Oeps…. Ooit maak ik er wel tijd voor; ik hoef  geen essay te schrijven voor Diergeneeskunde, dus zodra ik wel een hele middag vrij heb is het het eerste wat ik doe. Terug naar het gedachten onder woorden brengen: ik heb zelf de regie over wat ik op mijn blog plaats en als ik een keer van mijn ‘normale’ onderwerpen en rubrieken wil afwijken, hoef ik dat met niemand te overleggen. Gelukkig ook maar. Ik hoop dat mijn gedachtespinsels van vandaag een beetje interessant zijn om te lezen, anders zal dit eens en nooit weer zijn.

IMG_20171111_135513.jpg

Het sporten in de sportschool heb ik (ook) naar mijn eigen verbazing weer opgepakt. Ik vind het gewoon zonde om nog een halfjaar voor een abonnement te betalen waar ik geen gebruik van maak. Daar komt bij dat ik voor het ‘goed’ houden van mijn rug moet blijven sporten van mijn fysio. Mijn doel was eerst minimaal twee keer per week gaan, maar met de drukte van de laatste tijd vind ik één keer al voldoende. En nu ik het weer opgepakt heb, merk ik dat ik het toch best leuk vind. En dan heb ik het niet over helemaal stuk gaan of steeds meer gewicht kunnen tillen. Wat zo leuk is, is het mensen kijken. Er gaan zo veel verschillende mensen naar de sportschool. Dikke mensen, dunne mensen, jonge mensen, oude mensen… Iedereen doet zijn eigen ding en de één doet nog gekkere oefeningen dan de ander. Ik vind het heerlijk om ongegèneerd weg te kunnen dromen bij een knappe man  die zich uitslooft op de loopband, of om stiekem te lachen om de jongens die constant naar zichzelf kijken in de spiegel. Het is wel eens vervelend om je matje te moeten leggen naast van die fitgirls, die geen druppeltje zweet lijken te kweken en niet rood aanlopen, maar gelukkig sporten er ook veel meiden zoals ik: altijd bezweet, altijd rood,  altijd haar door de war… Ik kom ook altijd bekenden tegen, maar van die mensen bij wie je niet weet of je elkaar moet groeten ja of nee… Ex-collega’s, oud klasgenootjes en vrienden van mijn broertje, bijvoorbeeld. Vandaag zag ik ook nog Lorenzo van Hollands Next Top Model (of een hele erge lookalike) en de knappe Italiaan die laatst op mijn werk kwam lunchen – allebei niet verkeerd om naar te kijken. Ja, met mensen observeren vermaak ik me dat uurtje sporten wel en om eerlijk te zijn is dit de laatste tijd simpelweg mijn motivatie om te gaan. Maar als het werkt, waarom ook niet?

IMG_20171124_115754.jpg
In de spiegel zie je jezelf nooit van de achterkant en de hoek van deze foto zie ik helemaal nooit van mezelf.

Iets waar ik de laatste tijd regelmatig over nadenk en hier al even genoemd heb, is begrip ‘zelfbeeld’. Mijn zelfbeeld eigenlijk. Ik ben nu ook bezig met een fotoprojectje die hiermee te maken heeft, al had ik niet de intentie om een nieuw project te beginnen. Hoe het dan gegaan is?  Ik maak de laatste tijd best vaak selfies, regelmatig als onderdeel van een whatsappgesprek, waardoor ik inmiddels best een grote collectie heb opgebouwd. En toen dacht ik: hier kan ik wel iets mee. De laatste tijd maak ik dus regelmatig random een selfie: de ene keer als ik mij volledig heb opgemaakt en een leuke outfit aan heb, de andere keer make-uploos in mijn gekleurde stippen badjas, niet lang nadat ik wakker ben geworden. Ik weet nog niet precies hoe ik dit project ga vormgeven, net als dat ik niet weet wanneer ik ermee stop.  Als je foto’s ziet die anderen van je hebben gemaakt, op momenten dat je niet poseert of überhaupt niet weet dat er een foto gemaakt wordt, zie je hoe anderen jou zien. Die selfies zijn net alsof je in de spiegel kijkt, en dus hoe je jezelf ziet. En daarom denk ik – en merk ik eigenlijk al – dat vooral die selfies je zelfbeeld beïnvloeden.

Net als elk meisje ben ik over allerlei dingen van mezelf, innerlijk en uiterlijk, onzeker. Vroeger zou ik mezelf ook zeker als onzeker persoon beschrijven, tegenwoordig niet meer en dat heeft zeker met mijn tussenjaar te maken. Vooral de ‘innerlijke onzekerheden’ die met sociaal zijn te maken hebben, heb ik niet meer. Eigenlijk door het uitgaan, waar ik mezelf sinds ik achttien ben aan gewaagd heb, ben ik erachter gekomen dat ik helemaal geen introvert ben. Ik zit denk ik tussen een introvert en extravert in, een ambivert heet dat volgens mij,  en ik vind het eigenlijk heel leuk  om nieuwe mensen te leren kennen. Ik ging in mijn eentje naar Berlijn maar had genoeg contact met mensen om me heen en ik doe mee aan een Schrijfmarathon waarbij ik drie dagen met onbekenden opgescheept zit. Ik bedoel maar.

dav
Stiekem vind ik deze foto best wel ‘cool’ geworden, ook al zie je mijn acne…

Over mijn uiterlijke onzekerheden ben ik nog niet allemaal, helemaal heen.  Mijn onrustige huid maakt me onzeker, ook al kan ik het verdoezelen met make-up. Het is niet eens zo zeer dat ik me ervoor schaam – al zou ik het totaal geen probleem vinden als mijn huid nu opeens meer spatzuiver zou zijn – maar meer dat ik van alles heb geprobeerd en niets écht lijkt te werken. En toch beschouw ik het als een imperfectie, terwijl dat het niet zou moeten zijn. Ik denk namelijk dat anderen het als imperfectie zien…  Het accepteren lukt dus nog niet, hopelijk helpt mijn fotoproject daarbij. Verder kan ik eigenlijk niet zo 1-2-3 een andere onzekerheid noemen waar ik nog mee aan het dealen ben, op dit moment. Dat was vroeger wel anders: eerst was ik onzeker over mijn figuur omdat ik vond dat ik te dik was, later omdat ik helemaal geen vrouwelijke vormen had. Die laatste heb ik nu gelukkig wel, dus ook al heb ik er een onzuivere huid bij gekregen (de eerste jaren van de middelbare school had ik nergens last van en had ik even het idee dat ik gewoon mazzel had) kies ik toch voor mijn figuur van nu.

Het zijn meer van die kleine dingen, of mijn uiterlijke vertoning in het algemeen. Vinden mensen mij wel leuk? Heb ik qua uiterlijk ook iets te bieden of vallen mensen alleen voor mijn innerlijk? Zouden mensen gillend wegrennen als ze me zonder make-up zouden zien? Dat laatste is een beetje overdreven, want ik ga heus wel eens zonder make-up de deur uit, of met enkel een beetje concealer en mascara. Maar toch spoken deze gedachtes wel eens rond in mijn hoofd. Of dat ik na elk afspraakje denk: oké, nu heeft hij vast wel bedacht dat hij me toch niet zo leuk vind als hij dacht en het voor gezien houdt. Ik ben bang dat ik tegenval, of op een gegeven moment ‘saai’ word. Ik vind het moeilijk om erop te vertrouwen dat iemand me echt wel leuk vindt, als hij me keer op keer weer ziet en dus kennelijk wilt zien. Ik denk zelf dat je niet compleet op innerlijk kunt vallen en dus verliefd kunt raken; uiterlijk is je eerste indruk en blijft altijd wel belangrijk, denk ik. Iemand hoeft van mij niet het label  knap te dragen – liever niet zelfs, hallo concurrentie – maar moet wel aantrekkelijk zijn.  En wat iemand aantrekkelijk maakt, is voor iedereen natuurlijk weer anders. Nu ik dit zo bedenk, besef ik wat voor gezeur ik hier vlak boven heb geschreven. Als iedereen een ander type heeft, waarom zou ik dan niet iemands type kunnen zijn? Is toch een beetje gek om te zeggen dit… Maar ikzelf vind ook al voor ‘kleine dingen’ leuk aan iemand, de dingen die iemand uniek maken. Iemands haar (ik heb wel een zwak voor donker haar en ook wel voor krullen – Vance Joy is een goed voorbeeld, haha), mooie ogen, welke kleur dan ook, sproetjes, hoe iemand lacht..  Wanneer ik iemand leer kennen, ben ik ook wel een persoon die voor iemands innerlijk valt – al kan ik behalve ‘lief’ eigenlijk geen eigenschappen noemen die ik extra kan waarderen. Als je iemand leert kennen wordt hij of zij gewoon compleet als mens en dat maakt of je iemand leuk vindt, denk ik. En ik denk dat het ook meer kleine dingen die iemand wel (of juist niet) doet dan echt eigenschappen zijn waar je dan op valt.

Om terug te komen op mijzelf en onzekerheid: ik zou zelf niet zo snel dingen op kunnen noemen die mij aantrekkelijk of uniek maken. Ik zou dat wel heel graag willen kunnen, dus vandaar dat ik wel het gevoel heb dat mijn zelfbeeld enigszins bijgeschaafd moet worden. Maar daar ben ik dus door middel van mijn fotoproject mee bezig en omdat ik zo veel over heb gezegd, heb ik hier alvast een paar voorproefjes van foto’s uit dat project en foto’s die anderen van mij hebben gemaakt – voor het verschil. Wanneer ik het foto-project ‘af’ vind, zal ik het eindresultaat natuurlijk me je delen. In welke vorm dat ook gaat zijn, want zoals ik al zei ben ik daar nog niet over uit.


Ik hoop dat je mijn hersenspinsels over de sportschool en mijn zelfbeeld leuk vond om te lezen. Een luchtig onderwerp, iets wat dieper gaat… en toch hebben ze wel met elkaar te maken. Misschien is dit wel de juiste formule? Zeg jij het maar, want ik vind zowel over luchtige als over diepere onderwerpen erg leuk, te merken aan de lengte van deze blogpost haha. 

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s