Stilstaan

Altijd voor ik een nieuwe blogpost begin, zeker als het even geleden is dat ik er één geschreven heb, lees ik mijn laatste artikelen vluchtig door. Wat heb ik al gezegd en wat ben ik helemaal vergeten te delen? Dit keer is het niet anders, al heb ik eigenlijk helemaal niet zo veel te melden. Even geleden heb ik wel een blogpost geschreven, maar dat is nog steeds een concept omdat ik nog steeds niet weet of ik het wil plaatsen. Misschien na dit artikel, zodat je weet dat dat ‘toen’ was.

sdr

Ik heb het gevoel dat ik stilsta, in mijn tussenjaar welteverstaan. In januari, februari en eigenlijk ook maart heb ik niets op de planning staan. Ik bedoel dan niet iets leuks om naar uit te kijken, of iets dat ik zelf ga doen. De afgelopen twee weken heb ik van twee vriendinnen afscheid genomen die allebei drie maanden op reis gaan. Van alle tussenjaar-ders (of studie-dropouts) ben ik één van de twee die nog thuis zijn, de rest is over de hele wereld verspreid. Dat juist degenen die ik het meest zie sinds mijn tussenjaar nu allemaal in het buitenland zitten, vind ik best wel lastig.  Alle anderen studeren en hebben dus een totaal ander leven, wat het lastig maakt om af te spreken. Gelukkig is mijn vriend net zo’n thuisblijver als ik, dus hij moet me de komende maanden maar gaan vermaken. En het is ook maar even zo; eind maart komt een heel lief vriendinnetje weer terug van haar reis door Australië en Nieuw-Zeeland) en eind april de andere twee uit Ecuador en Londen. In mei zijn we dus weer compleet. Ik kan nu al niet wachten.

dav

Je zou zeggen: dit is de perfecte tijd om lekker veel te bloggen, nu mijn sociale leven zo ingekelderd is. Dat is het ook, maar tot 17 februari wil ik zo veel mogelijk van mijn vrije tijd besteden aan leren voor de Diergeneeskunde selectietoets. Sorry not sorry, mijn toekomst gaat even voor. Maar daarna heb ik wel mooi tijd om mijn plan ‘mijn blog weer serieus nemen’ voort te zetten. Ik denk ook dat ik dán pas mijn omgeving ga inlichten over het bestaan van Hopeless Wanderer, want nu hebben ze er toch niet zo veel te zoeken. Ik schrijf deze blogpost op vrijdagmiddag en ik zou eigenlijk gaan leren vandaag, maar als mijn hoofd nu ergens niet naar staat… Ik heb net voorlopig voor het laatst afgesproken met de vriendin die naar Londen gaat, vandaar. Ik heb morgen, overmorgen en de dag erna ook nog momenten zat om te gaan leren, dus ik gunde mezelf dit studie-ontwijkende gedrag voor ik zo ga koken.

Ik heb wel veel plannen voor de tijd die nog rest tot ik ga studeren. Over veel heb ik hier al verteld, al is mijn twijfel over Pinkpop groot. Ik ben niet zo stuk van de headliners en vind het dus eigenlijk te veel geld – geld dat ik ook aan een tripje naar Londen kan besteden. Ik wacht met de knoop doorhakken tot de hele line-up bekend is, want mijn vrienden zien me al aankomen dat ik nu zeg: sorry ik ga niet en op het laatst weer bij ze aanklop van: jongens…. Met mijn twee vriendinnen uit mijn paardrij- en basisschoolverleden ga ik zondag om de tafel zitten om een eventuele zomervakantie samen te bespreken, want dit zou de eerste en ook meteen de laatste zomervakantie kunnen zijn dat we samen weg kunnen.

dav

Stilstaan in mijn tussenjaar is niet het enige stilstaan wat ik doe. Ik weet niet hoe en waar het vandaan komt, maar sinds kort sta ik steeds meer stil bij dingen. Misschien juist omdat er even niet zo veel gebeurt. In ieder geval: het zijn gedachten en gevoelens die ik eerder wegdrukte of simpelweg geen aandacht gaf en nu opeens wel. Ik zal een paar voorbeelden noemen. Ik ben doordat ik dit ‘schooljaar’ zo vrij ben maar wel thuis blijf mijn eigen stad, Alkmaar, veel beter leren kennen en waarderen. Toen ik nog op school zat ging ik amper koffiedrinken, lunchen of uit eten en al helemaal niet uit, maar nu heel veel. Het voelt nu ook echt als mijn stad, als ik over het Ritsevoort fiets voor een koffie-date of diep in de nacht over de Mient loop, terug naar mijn fiets die met uitgaan altijd op het Waagplein staat.  Wat nergens op slaat, want ik ben altijd op de Plattestenenbrug te vinden. Het zal me nu dus wel zwaarder vallen om Alkmaar te verlaten voor Utrecht, maar gelukkig vind ik Utrecht ook een hele leuke stad én ga ik niet alleen die kant op, want meer vriendinnen willen daar gaan studeren.

Het zijn ook andere, minder leuke dingen. Mijn instelling over het vegan eten is daar één van. Ik werd boos op mezelf als ik zondigde, maar ging daardoor alleen nog maar zondigen. Een soort neerwaartse spiraal dus. Ik stond erbij stil en besefte dat ik het zo niet wil. Ik besloot het 100% veganistisch eten los te laten en blij te zijn als ik voor de veganistische optie koos, in plaats van boos als ik dat niet doe. En zo is het stukke leuker om wél veganistisch te eten, omdat ik mezelf elke keer een denkbeeldig schouderklopje geef. Zo van: Hé, wat goed van je! Lach me maar uit als je denkt dat ik gek geworden ben, maar voor mij werkt het zo veel beter.

dav

Het andere is iets moeilijker om uit te leggen. Ik heb het onderaan dit artikel al eens geprobeerd, dus om woorden te besparen verwijs ik je daar naar. Gelezen? Na een paar weken van veel werken, voor mijn doen dan, had ik weer veel pijn. Ik besefte dat ik die balans die ik zoek nog steeds niet gevonden heb, maar dat zoveel werken daar niet bij helpt. Het werkt alleen maar tegen, want als ik ‘gebroken’ ben kan ik niet sporten en dus niet sterker worden. Vóór die volle werkweken zei ik ja tegen mijn baas toen hij vroeg of ik in maart doordeweeks meer wilde werken, omdat hij dan op vakantie gaat, maar daar moet ik dus bij nader inzien op terugkomen. Dat vind ik heel moeilijk, want juist de horeca is een plek waar je continu je eigen grenzen overschrijdt in belang van de klant en het bedrijf. Ik moet het gesprek aangaan en mijn grenzen wel aangeven, maar deze week kon ik me er niet toe zetten. Volgende week werk ik vier keer (…) dus dan moet ik mezelf één van die dagen wel een schop onder mijn kont geven.

Waar ik ook bij stilsta is hoeveel ik van ‘aanrommelen’ geniet. Een dag waarop je niet veel doet, maar toch genoeg om een voldaan gevoel te krijgen en je de bank en Netflix ’s avonds wel verdiend hebt. Hoeveel ik van het strand houd maar hoe weinig ik er kom, als je nagaat hoe dichtbij ik woon. Dat ik door de toenemende stress en onzekerheid opgelucht ben wanneer de Diergeneeskunde selectietoets achter de rug is, maar ik het leren wel ga missen. En dus eigenlijk best graag wil gaan beginnen met studeren, hoe erg ik mijn vrijheid van nu nog waardeer.

 

 


Zo zijn er nog veel meer, maar ik heb mijn hele ‘alleen even melden dat ik de komende drie weken aan het leren ben en dus niet blog’-insteek van dit artikel al veel ruim genomen. Ik bedoel, ik heb er meer dan 1200 woorden aan vuil gemaakt… Kennelijk heb ik het schrijven gemist – weer iets waar ik nu bij stilsta.  Binnenkort wil ik wel Januari’s Muziek schrijven, maar die ram ik er nu zo uit na ze bijna twee jaar maandelijks maken. En ik geef mezelf ook geen blog-verbod op; ik zie het er alleen niet tot nauwelijks van komen. Ik dek mezelf als het ware alvast in, zodat ik niet achteraf de radiostilte ga uitleggen. Of zoiets. Laat maar, ik wilde gewoon even bloggen.

 

 

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s