Angst en eerlijkheid

(Ik schreef dit een paar weken geleden maar ik wil het nu alsnog plaatsen, juist in het kader van angst en eerlijkheid.)  

Angst voelen. Dat had ik al een hele tijd niet meer ervaren. Voor het eerst autorijden in het donker; ik voelde mijn hart sneller kloppen en ik had mijn ademhaling niet onder controle. Oude angsten, sommigen al bijna vergeten, komen terug. En blijken daardoor altijd nog aanwezig te zijn.

IMG_8657

Ik voel me weer net als op slechte momenten op de middelbare school. Dat die angsten weer een kans kregen. Maar ik ben nu toch gelukkig? Veel gelukkiger dan ik op de middelbare school was. Ik heb weinig stress, veel tijd om in mijn favoriete mensen en hobby’s te steken, een relatie met een jongen waar ik na elke keer een beetje meer verliefd op word – als dat nog mogelijk was – en kortom dus een heel leuk leven. Het is niet dat ik me schrap zet voor een verandering, want voorlopig blijft het nog wel even zo. Tot september ga ik nog niet studeren, of ik nu word toegelaten tot Diergeneeskunde, Nederlands ga studeren of met een nieuw plan kom.

IMG_7979

Soms word ik zo moe van mezelf. Dat ik zo onhandig ben, bijvoorbeeld, of dat het me maar niet lukt om te sparen. Dat mijn geheugen van mijn telefoon inmiddels zo vol zit dat ik Instagram en mijn Bankieren-app heb moeten verwijderen. Als je je dus afvroeg waarom ik mijn vorige twee blogposts niet op Instagram heb aangekondigd, weet je nu waarom. Maar ook dat ik door vorig weekend eigenlijk geen zin heb om uit te gaan, maar weet dat ik morgenavond toch wel in de stad beland. Uitgaan en niet meer single zijn is ook wennen. Niet dat ik ooit bedoelingen heb gehad, maar als er eerder iets gebeurde maakte het tenminste niemand iets uit. Behalve mijzelf dan. Ik hoef het nu ook helemaal niet meer, dus zodra ik mijn vriendinnen morgennacht aan jan-en-alleman kwijt ben, ga ik naar huis.

IMG_8655

Ik zit mezelf weer in de weg. En kennelijk heeft dat dus niet zo veel te maken met hoe mijn leven eruit ziet en wie er in mijn leven is. Een vrijer leven en een relatie brengen allebei een heleboel onzekerheden met zich mee en af en toe worden die me iets te veel. Nu worden die me iets te veel.  Maar het is ook wel een beetje naïef om te denken dat ik me mijn hele tussenjaar lang blij, gelukkig en levenslustig zou voelen. En ik nooit somber zou zijn zonder directe aanleiding. Je stemming kunnen verklaren geeft je het gevoel dat je er iets aan kunt doen, ook al ligt het misschien helemaal buiten jouw macht. Maar als dat niet kan, wil je jezelf bijna een denkbeeldige schop onder je kont geven en zeggen: doe eens normaal. Je mag jezelf ontzettend gelukkig prijzen met je vrije leven en relatie, dus wees dan ook een beetje happy alsjeblieft. Verwend nest.

Het punt is: ik kan niet verklaren waarom ik me nu voel zoals ik me voel. Waarom mijn oude angsten terugkomen. Ik weet ook niet of ik het wil delen, bang om als aansteller te worden bestempeld. Dat is een hele slechte motivatie om niet met iemand (als in een familielid, een vriendin of mijn vriend) te praten, dat weet ik ergens ook wel. Ik weet ook niet of ik het wel online wil gooien, of dat ik wacht met Tussenjaar Talk’s en andere luchtige blogposts schrijven tot het is overgewaaid. Ik hoef namelijk ook niet per se een boodschap af te geven zoals: voel je lekker rot ook al heb je een super leuk leven. Dan lijkt het net alsof ik achter deze dip sta – en dat is absoluut niet het geval.

IMG_7969

Waar ik wel achter sta, is eerlijk zijn. Dat heb ik al vaker benadrukt; met de insteek om goudeerlijk te zijn over mijn tussenjaar begon ik ook mijn blog. Het klinkt heel makkelijk: als je eerlijk bent, hoef je je gedachten en uitspraken niet te filteren of na te denken of je iets wel wilt delen, ja of nee. Alles wat deze tijd gebeurt hoort bij mijn tussenjaar, dus alles hoort op een of andere manier wel op mijn blog thuis. Het missen van vriendinnen, het krijgen van een relatie, het even moeilijk met mezelf hebben…  Ik heb het er niet over, of het kost me heel wat moeite en denk-tijd om er toch wat over te plaatsen. Één van mijn blog-voornemens was: ‘meer mensen in mijn omgeving van het bestaan van mijn blog vertellen, omdat het een groot deel van mijn tussenjaar is’. Ook een soort eerlijkheid, die ik niet ben nagekomen. Nog niet. Mijn blog is belangrijk voor me en dat mogen mensen best weten, wat ze er ook van denken. Ik vind het zelf heel tof als mensen vol voor hun blog gaan, Hester is een heel mooi voorbeeld hiervan, dus het zelf wat serieuzer nemen gaat me denk ik alleen maar meer plezier opleveren.

 


Zo, dat lucht op. Dit weekend staat in het teken van werken, een vriendin haar afscheidsfeestje en opnieuw op ziekenbezoek bij mijn vriend, die de griep behoorlijk te pakken heeft. En meer mensen over mijn blog vertellen, mijn telefoon-geheugen opschonen zodat ik ook weer met Instagram aan de slag kan (bankieren kan ik toch niet zo veel, zo vlak voor mijn nieuwe salarisstorting…). Ik hoop dat ik in de nieuwe week weer wat positiever tegemoet ga – het vooruitzicht van een lang weekend is in ieder geval een hele fijne.

2 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s