Schrijven om het schrijven & Dichttimmeren

Het sneeuwt. Niet heel hard en het blijft zeker niet liggen, maar het sneeuwt. Net nu ik hoop had gekregen dat de lente er snel aankomt, door al het mooie weer van afgelopen week. Het heeft ook wel weer wat; vooral het binnen zitten en jezelf comfortabel maken met borrelhapjes, een wijntje en je beste vriendin in een modern café. Of gewoon alleen op de bank met je laptop op schoot, muziek door je oren en zin om te schrijven. Ik mis het schrijven om het schrijven. Wat mij opvalt, waar ik van geniet. Waar ik aan denk en wat ik vind. Ik ben blij met mijn nieuwe blog, maar ik heb wel het gevoel dat ik alleen kan schrijven als ik iets te vertellen heb. Dat ik echt iets meegemaakt heb of dat er iets ingrijpend is veranderd. Hooguit een paar keer kan ik zeggen dat er even niet zo veel gebeurd, want op een gegeven moment is het wel weer toepasselijk als een update echt een update is. De komende tijd ga ik gewoon schrijven als ik er zin in heb en ik zie wel of het het publiceren waard is (spoiler: heel vaak niet). 


Dichttimmeren.

IMG_20180209_152226.jpg

De selectiedag – ochtend eigenlijk; het begint al om 9 uur – van Diergeneeskunde is volgend weekend. Ik zal blij zijn dat het achter de rug is, maar ik vind het ook een beetje eng. Ik kan er dan niets meer aan doen en zal tot 15 april moeten wachten. Zo veel tijd om te twijfelen aan mijn prestaties en onzeker te worden. Ik heb een Plan B en als dat het wordt heb ik daar vrede mee, maar toch: ik wil het allerliefst gewoon dierenarts worden. Ik vind het ook eng dat ik een beetje in een gat val als ik niet meer hoef te leren. Ik zou nog één dag extra kunnen werken, meer tijd kunnen steken in mijn blog en veel met vriendinnen en mijn vriend af kunnen spreken. Kan allemaal. Maar dan moet dat bij mijn huidige baantje wel mogelijk zijn, moet ik wel inspiratie hebben en mijn vriendinnen en vriend wel tijd hebben. Of ik moet iets erbij zoeken: een weekendbaantje, een hobby… Het liefst zou ik nu al aan de slag gaan om dat gat op te vullen, maar ik denk dat ik het eerst even aankijk;  misschien valt alles vanzelf op zijn plek. Word ik sowieso een weekenddag ingeroosterd en heb ik nieuwe inspiratie voor mijn blog. En als mijn reizende vriendinnen weer huiswaarts keren kan ik wat extra tijd goed gebruiken om hun verhalen aan het horen, denk ik zo. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s