Toerist & Introvert.

Vanochtend was ik een toerist in eigen stad. Ik was een uur te vroeg op mijn werk, dus ik besloot de stad in te gaan. Ik mengde me al snel in de mensenmassa die samen dromden richting de Kaasmarkt. Eenmaal daar was het zo vol dat ik geen kaasdrager heb gezien en ik merkte al heel snel dat dit wekelijkse fenomeen niet aan Alkmaarders zelf is besteed. Ik heb geen hekel aan toeristen hoor – ik vind ze wel gezellig – maar me bij hen te voegen hoeft van mij niet zo. Dan denken mensen dat ik ook in volstrekte onwetendheid verkeer, terwijl ik precies weet waar je wel en niet moet zijn. Al moet ik zeggen dat er ook voor mij nog heel veel te ontdekken valt. Er zijn een heleboel restaurants waar ik nog nooit gegeten heb, bars waar ik nog nooit iets heb gedronken, koffietentjes die ik nog niet heb getest… En misschien zal ik die ook wel nooit ontdekken, als ik over een paar maanden een soort van tweede thuis krijg in de vorm van Utrecht. Ik ga er waarschijnlijk niet meteen wonen, maar evengoed zal ik er veel tijd spenderen. Ik ben namelijk heus wel van plan om daar een sociaal leven op te bouwen, ondanks dat ik iedereen vertel dat ik al genoeg heb aan mijn kringetje hier.


IMG_20180503_153250.jpg

Ik heb bijna mijn hele tussenjaar mezelf ervan proberen te overtuigen dat ik nu wél een extravert persoon kan zijn, zo zonder grote verplichtingen en met heel veel vrijheid. Daar kom ik nu zo tegen het einde op terug. Ik houd oprecht van sociaal zijn en voel me met de juiste mensen om me heen vaak beter dan alleen. Het kost me echter vaak meer energie dan het me geeft omdat ik het introverte stemmetje in mijn hoofd negeer. Die vertelt me dat ik moe ben, naar huis wil, me niet op mijn gemak voel, tijd voor mezelf nodig heb… Ik vond het moeilijk om hiernaar te luisteren omdat ik gaandeweg mijn tussenjaar een behoorlijke out-going reputatie heb opgebouwd. Onder het motto: ik heb tijd dus waarom niet, ging ik altijd mee uit en bleef dan ook tot het eind, zei ja tegen alle chill-avonden en drankjes-doen-plannen en wilde zo veel mogelijk met mijn vriend afspreken als mogelijk was.  Ik dacht dat raar werd gevonden als ik een keer nee zei – een idiote gedachte denk ik nu. Het is sowieso verkeerd om te handelen naar wat anderen van je kunnen denken, want je weet ten eerste niet eens wat ze denken. En dan nog: wat maakt het uit? Ik probeer steeds meer voor mijn introverte-zelf op te komen toen die stem begon te schreeuwen om me-time. Nu merk ik pas hoe makkelijk het is om nee te zeggen, of gewoon naar huis te gaan als je moe bent.

Neem bijvoorbeeld gisteren: ik ging naar Bevrijdingspop in Haarlem. Ik had uiteindelijk twee keuzes qua gezelschap: een hele groep vrienden van mijn middelbare school of één vriendin. Vanuit sociaal oogpunt – anders had ze niemand om mee te gaan – koos ik voor die ene vriendin. Maar daarom niet alleen: ik wist dat zij het niet te bont wilde maken en daar had ik zelf een week na Koningsnacht-en dag ook niet zo’n zin in. Tegen het beeld van achttienjarigen in waren we rond half 4 pas in de Hout, zaten we met cola in het gras, spendeerden we de laatste uurtjes in de zon op het ‘kinderplein’ en vonden het om half elf meer dan mooi geweest. Gedanst hebben we wel bij Gallowstreet, maar wees maar eens stil te staan op hun aanstekelijke muziek. We hebben als oma’s genoten van het weer en de sfeer geproefd, maar het heftige festivalwerk hebben we aan ons voorbij laten gaan. Ik vond het heer-lijk.

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s